Jak poprawnie zapisać dialog?

 Zawsze wypowiedzi dialogowe każdego bohatera zaczynać się powinny od nowego wiersza z wcięciem akapitowym i z tzw. pauzą dialogową, czyli myślnikiem. Każdą kolejną wypowiedź należy traktować jak kolejny akapit.

 

 Po pauzie dialogowej rozpoczynającej wypowiedź stawia się twardą spację (w Wordzie stawia się ją przez przyciśnięcie Ctrl + Shift + Spacja). Dzięki temu odstępy między pauzą dialogową a pierwszym słowem w wypowiedzi będą zawsze identyczne, co ma znaczenie estetyczne w przypadku, gdy wyjustujemy tekst.

 

 Czasownik oznaczający mówienie (powiedział, krzyknął rzekł, wrzasnął, spytał, wystękał, szepnął, odparł, zapytał, stwierdził, odrzekł itp.) zawsze powinien występować po myślniku. Jeżeli zdarzy się, że narracja dotycząca dialogu zawierać będzie np. imię bohatera, to musi ono stać po czasowniku.

 Przykład:

 – Wyglądasz bardzo ładnie – odparł Sęsol.

 A to nieprawidłowy zapis:

 – Wyglądasz bardzo ładnie – Sęsol odparł

 UWAGA! Może tak wyniknąć, że w wypowiedzi bohatera występuje pytajnik, wykrzyknik lub wielokropek. Jeżeli narracja po niej następująca dotyczy tej wypowiedzi, to znak taki nie jest traktowany jak kropka, a zatem nie wymusza wielkiej litery w narracji.

 Przykłady:

 – Niemożliwe! – wrzasnęła Ritha.

 – Jak masz na imię? – zapytał nieśmiało Marok.

 Dialog zamykamy kropką tylko wtedy, gdy narracja nie odnosi się do wypowiedzi bohatera. W przykładzie do poprzedniego punktu narracja (czyli odparł Sęsol) odnosiła się do wypowiedzi. Kropki po wypowiedzi zatem nie było.

 Przykład z kropką, która zamyka wypowiedź:

 – Do jutra. – Otworzył drzwi i wyszedł.

 Gdy w takiej narracji pojawia się nazwa wykonawcy czynności, to musi ona poprzedzać czasownik.

 Przykład:

 – Pięknie. – Fantomas się uśmiechnął.

 A to nieprawidłowy zapis:

 – Pięknie. – Uśmiechnął się Fantomas.

 Postawienie kropki po wypowiedzi narratora sprawia, że dalszy tekst rozpoczyna się wielką literą (niezależnie od tego, czy jest to dalsza część dialogu, czy narracji)

 Dwa przykłady:

 – Lubię cię – wyszeptała Halmar. Jej głos był ciepły i czuły.

 – Nienawidzę cię – wyszeptała Halmar. – Jesteś przygłupi!

 Narrację wplecioną w dialog należy oddzielić myślnikami z obu stron.

 Przykład:

 – Musimy – powiedział – rozważyć sprawę raz jeszcze.

 Gdy zdarzy się, że wpleciona narracja doprowadzi do zbiegu myślnika i przecinka, to przecinek należy pominąć.

 Przykład:

 – Wiem – powiedziała – że mnie nie znosisz.

 Wypowiedź dialogową jednej osoby wraz z narracją należy składać w jednym ciągu. Nie ma znaczenia jej długość. Jednak gdy pojawia się przerywająca wypowiedź narracja, która odnosi się do zachowania innej osoby niż mówiąca, to każdy z elementów, czyli narrację i dalszą wypowiedź, należy już składać zawsze od nowego akapitu

 Przykład:

 – Dowiedziałam się, jaki tak naprawdę jesteś.

 Nuncjusz nie wiedział, co powiedzieć.

 – Wydaje ci się – kontynuował Bordo – że pozjadałeś wszystkie rozumy.

 Ze względów technicznych i estetycznych pojedynczej wypowiedzi dialogowej wraz z uwagami narratora nie powinno ciągnąć się za długo, gdyż źle to wpływa na odbiór tekstu, ale sztywnych reguł nie ma. Gdy mamy zbyt długą wypowiedź, powinniśmy ją rozdzielić jakimś wtrętem dialogowym pochodzącym od innej postaci lub tak, jak pokazałem w poprzednim punkcie.

 

 Treść zaczerpnięta ze strony: Językowe dylematy. Lekko zmodyfikowana na potrzeby T3.

 

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin