Pamiętnik erotomana Czerwony Kur i Spalony Las

Stare Wary czyli Pizdne Boje /całość/

 Dawno, dawno temu, w odległym wygwizdowie, żyło było Plemię Jurnych Dżedajów. Ichnim Naczelnikiem był Oby-Watel Kran-nic-nie-robi. Miał on swoich uczniów i prymusów, których szkolił do wojaczki w peryferyjnych wagonach Warsu. Jednym z tych prymusów był Anatolij, co połknął kij, w skrócie Anakij.

 To tak tytułem wstępu, teraz zaczyna się prawdziwa historia.

 Oby-Watel z Anakijem, udali się nocą w poszukiwaniu Mocy. Moc była im potrzebna do walki z Pogromcami Mocy, którzy byli zazwyczaj czarniawi, wybuchowi i żwawi. Mieli przykry wyraz twarzy, pryszcze i liszaje oraz oddech cuchnący jajem. Nocą zaś dlatego, że to były raczej Nocne Marki i zjadali skwarki utkane z kwarków, wydobyte z Czarnych Dziur i Ciemnych Dup.

 Nasi dwaj śmiałkowie, po licznych przygodach, dotarli do starego wagonu na ślepym torze, z łuszczącym się napisem WARS. W nim to Oby-watel poczuł od Anakija dziwny zapach, coś jakby rocznego bigosu, ale mogła to być zmyłka, ponieważ jego młody przyjaciel lubił się kamuflować zapachem spod pachy.

 Zamówili danie dnia; oparli się o szynkwas i spoglądali spod oka na ciżbę kłębiącą się wokół. Próbowali wyłowić czujnym okiem swych przeciwników i zaraz też dojrzeli jedynego synowca z bombowca, Chama Z Solą w oku i z wielkim kudłaczem, Czujnym Cwibakiem. Chamski Solon miał na sobie swoją szczęśliwą sukmanę, Osrajbluzę z kapuzą, natomiast Cwibak pelerynkę w grochy, a przepasany był podwójnym lampasem, utkanym w kutasy. Przybyli oni, na te rubieże Wygwizdowa, swoim słynnym krążownikiem - Cokołem Walerium, albo zwanym też - Spotkołem was w Galerium i doznałem Histerium. Jak zwał, tak zwał, ale rzeczony korab był korabiem na schwał. Takiego właśnie, środka lokomocjum potrzebowali nasi dwaj zwycięzcy - poszukiwacze Sroca.

 Przycupnęli zatem kątem przy chamskim stoliku, Cwibak kruszył się nieco bakaliami i lenił; Cham zaś cichcem coś seplenił. Pochylili głowy i dalej zaś pogadywać z cicha a półgębkiem.

 Oby-Watel: „A ściubisz żyto latem?”

 Cham z Solą: „A w ryj kcesz, mazaku?”

 Anatolij: „Zawżdy z piesneczką milej na duszy”

 Cwibak: „Zulugula, grrrrhrrr”

 Tak pogwarzywszy, szeptem i szyfrem, coby wraże uszy zwiędły i skapiały, doszli jednak do konsensusu - obiecali sobie nawzajem podzielić się świątecznym jajem i udać natychmiast na peregrynacje aphelium.

 Ruszyli zatem żwawo, z nerwem i z przytupem, po drodze zabijając tylko pięćdziesięciu oczajduszów, z pieśnią na ustach, z westchnieniami w biustach, gnali przesieką przez pasiekę, podjadając syte miody, gnali tak i juczyli bez prerię, aż w końcu dotarli do rzeczonego korabia, przycumowanego chyłkiem na Ostrowiu Zagajnym. Musiał być chyłkiem, albowiem Solon ścigany był przez wszelki kosmiczny śmieć padlinożerny i musiał się nieco cukać na zakrętach. Zrobiwszy pyszczek w dziubek, zacukał i zakwilił na Cokoła Histerium, a ten, zarżawszy z cicha, przycwałował z kopyta. Zarył bruzdą, parsknął, prychnął i przygarnął do swego wnętrza zdrożonych pielgrzymów, szukających awantur po świecie szerokim.

 ***

 Lecieli zatem co koń wyskoczy penetrować Stare Wary. Otulony flakiem, Oby-Watel przyglądał się młodemu Anakijowi, jak ten walczył z pchłami na szachownicy. Na zmianę używał Mocy ze Sroca i Świetlnego Mlecza, jednak pchły się wycwaniły na tyle, że zawsze go miały w tyle. Wściekły już Anatolij, świadczył o tym pomidor na jego pulchnej twarz, wykopyrtnął piony i laufry (aż Cwibak zaryczał basem) i poszedł w kąt, puściwszy swąd od nadmiaru Mocy.

 Oby-Watel zadumał się. Przeszkadzały mu w tym nieco, rozbiegłe w panice pchły, które poczęły go kąsać, w końcu jednak opite krwią, uspokojone zasnęły mu w pachwinie. Rozmyślał o tym, jakby tu wydupczyć całe stado gupików na raz. Rozmyślania te, tak go zaabsorbowały, że nie od razu zauważył wpadającego do worka mosznowego, w którym to zażywał wywczasu, rozchełstanego Chama Solo. Zapobiegliwie dłonią osłonił krocze, ale jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie, bowiem Cham wcale nie miał zamiaru go napastować.

 - Wpadliśmy w turbulencjum czasowe i wszystko się teraz może wydarzyć! - zakrzyknął w pełnej erekcji. - Chowajmy się do jelit, może nas wydalą w międzyczasie.

 Było jednak już za późno. Porobiły się zmarszczki i supełki, gdzieniegdzie nawet brzydkie cery fastrygą na prześcieradle czasoprzestrzennym. Skutki były nieobliczalne. Zwykłe rachuby na słynnym wzorze emcekwadrat nic nie dały; nawet wyciągnięte pośpiesznie liczydła nic nie dały, tylko wołały: "Więcej, kurwa, wódki!" Zapanował pełen chaos. Na szczęście, Cwibak, zanim całkiem się pokruszył, przypomniał sobie, że zawsze na początku był chaos i uspokojony w ten sposób wziął się za nizanie bakaliów.

 Anakij, wpadł do sroca w poszukiwaniu zagubionej Mocy i utkwił tam na amen. Jednak, po pewnym czasie, wyszedł zeń zupełnie odmieniony. Okazało się bowiem, że spirala czasowa, zrobiła z niego swojego przyszłego syna bliźniaka — Zbuka Srajkartofela.

 Oby-Watel, z całkiem już pomieszanymi zmysły, spojrzał w lustro i ujrzał w nim zamiast swego słoniowego z bródka oblicza, piękną Pierniczkę Zleję się do Organów. Zatem wpadł w szał i poprzewracał wszystkie garnki oraz patelnie. Uczyniwszy nielada łoskot, wskoczył pod pierzynę by się wypłakać, bo akurat, w tym momencie, dopadły go tzw. "trudne dni".

 Powiało grozą.

 Na szczęście, Chamowi w końcu udało się wyhamować szalonego araba i zarywszy kopytami w Niecce Aldebarańskiej, postanowili popasać, bo wszyscy już mieli dość tej wyprawy.

 ***

 Niecka Aldebarańska, w której to osiedli nasi awanturnicy, była dziwnym miejscem na kosmicznych rubieżach. Nie obowiązywały w niej znajome prawa fizyki, zresztą, w całej tej opowieści nauka zrobiła sobie ku ku.

 Tak czy siak, wędrowcy nasi, spoczęli pod krzakiem mazgrala i oddawszy się nudom sjesty po trudach i emocjach podróżnych, zapadli w nerwowy sen. Wtem jednak napędzany specyficznym odrzutem, przeleciał nad nimi wraży myśliwiec. Myśliwiec ten miał sumiasty wąs, którym powiewał nieznacznie, a zielono-bure nogawice jego portek, łopotały, wydając charakterystyczny dźwięk, niczym bełkot strumienia w roztokach. Nie był to jednak jedyny dźwięk: słychać też było ni to bulgot, ni to terkot, który wydobywał się z krocza myśliwca, żółto-brązowym oparem, dawał wzmiankowane odgłosy.

 Zagadka była prosta, myśliwiec nasz, najadłszy się wiatropędnych pokarmów, przy znikomej grawitacji Niecki, siłą pierdów srogich, leciał po stycznej do ekliptyki, zostawiając po sobie wonnego mistrala.

 Odurzeni tym widokiem, Cham z Cwibakiem krzyknęli: "No to chodu!". Za nimi zerwali się na miętkich nogach: Oby-Watel co stał się Pierniczką i Anakij co poczuł się Zbukiem. Wpadli w krzaki, Cwibak dostał sraki, ale tylko dla niepoznaki - musiał się otoczyć zasłoną dymną, jako najbardziej widoczny element. Kotłowali się tak przez chwilę, złapali dwa mraśne motyle, w wyniku czego złapali też oddech (bo gdyby nie ten dech, to by człowiek zdechł), gdy wtem ukazał się na błoniu, tuż za mazgralem, Wielki Jodyn. Był to nałogowy ćpacz jodyny, przez którą mówił dziwnie i zrobił się fioletowy. Jako już wiekowy kompost, pokrył się też mchem i porostem, co uczyniło jego szczeć seledynową. Zbliżył się doń nienackiem i wygardłował wte słowa: "Chędożni czasomierze, zakwitłe mleczaki latoś, wypizdi wam w ryja, sobaki" Uśmiechał się przy tym miło, wykrzywiając spalone fioletem usta. Jak zwykle, nikt z zebranych nic nie pojął, więc zgłosił się jeden z uczestników wiecu, że ma w rozporku doskonałego tłumacza, wprost z Kosmicznego Sracza i zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować, wyciągnął złociste maszynerium o zagadkowej nazwie Czy Pis Czy Po to i tak Jedno Zło, w skrócie Czypis albo Cypis.

 Cypis pokłonił się elegancko główką, wyciągnął z tajemnej skrytki binokular i przetłumaczył Jodyna: "Andeluzyja sroga, zjadła wczoraj pieroga", znowuż się pokłonił i odszedł na stronę wymienić przepalony bezpiecznik.

 Zebrani zaniemówili na takie dictum, ale tylko na chwilę; zaraz też zaczęli się przekrzykiwać, jeden przez drugiego nie mogąc dojść do porozumienia. Na to wszystko, Wielki Jodyn tupnął ciżmą i obwołał się Prezesem.

 To wszystkich zmroziło; zerwał się nagły wicher, niebiosa zatrzęsły gromy pierońskie i ozwał się sam Prezes: "Nachlejszczyje ci obierku te pomyje z jajem?"

 Postanowiono zatem przeprowadzić głosowanie na tajnym zebraniu pod krzakiem. Cwibak gryzł nerwowo rodzynki, a Pierniczka popuściła w majtki i orzekła, że uda się w pielgrzymkę do Turonia, miejsca jej jedynego Piernika. Zbuk krzyknął głośno, że ją kocha i nie puści, a Cham, że się zaraz spuści. Znowu zakotłowało od sprzecznych interesów i emocji; tymczasem już drugie słońce tego dziwnego świata chyliło się ku zachodowi, więc chcąc nie chcąc, musieli dojść do jakiegoś porozumienia i chwilowo udali się na Wschód; a za nimi powlókł się Wielki Jodyn p.o. Prezesa.

 ***

 Szli zatem nasi wędrowcy, poszukiwacze sracza, tego kosmicznego pawlacza co skrywał moc. Szli w kierunku na Wschód, jako się rzekło w poprzednim epiwzwodzie. Szli i co raz to bardziej zaciągali ze swojska, jako ten malczik z Woskriesennej Oblasti, czy innej kwartiry. Nawet Prezes Jodyn, miast fioletu, przybrał na twarz uroczy rumień, ten krasnyj naciek niczym Krasnaja Zwiezda. Popijali wodku i bimbru (Jodyn oczywiście pociągał jodynę) i coraz to lekcej im się bieżało, a języki co raz to swawolniej obracały ozorem. Oby-Watel zalecał się do Pierniczki, śliniąc przy tym brodę obleśnie; Cham Solon podjadał Cwibaka, nie zważając na rodzynki w cieście, tylko szamał namiętnie, pocąc się przy tym obwicie. Anakij ze Zbukiem uprawiali sodomię na gór szczycie i już wstępnie obmyślali, co koń im wyskoczy.

 Jednym słowem sodomia z gomorią, ruja i poróbstwo. Tylko jeden arab należyty, Cokół Hitlerium, spokojnie podążając za zboczoną gromadką, podjadał listki melisy i miał wszystko w swoim cokole.

 Sielanka jednak nie trwała długo, bo oto naraz wyskoczyło trzech oczajduszów i pięciu zerwikapturów. Wyskoczyli chyłkiem, borem i lasem; jedni z gołym tyłkiem, inni ze świecącym lampasem. Cham natychmiast wyciągnął złotego Cypisa z rozporka, licząc na to, że wraży oktet struchleje na takie dictum. Co prawda nie struchlał, ale zaniemówił i zaniemógł, widząc tak groźne instrumentarium wychynięte z krocza.

 Zboczeńcy nasi, wykorzystując ten erotyczny moment, schowali się ciupasem do nieustraszonego, a tak naprawdę naćpanego melisą, Cokoła Hitlerium i wypiwszy srogie miksterium, pognali co koń wyskoczy przez góry i zbocza. Cham z nadgryzionym Cwibakiem odpalili race z procy nadświetlnej i tak ich wszystkich wywiało, że nawet okiem sokolim nie zmierzysz. Mały rycerz, Fioletowo-Krasnyj Jodyn, tylko wąsa zakręcił i krzyknął bojowo: "No to Baśka, wiśta wio!" i pogalopował gibkim susem. Pierdniczka wlazła pod stół i nakryła się obrusem. Oby-Watel nie był z tego zadowolony - ale co miał zrobić? - był przez Gleję zniewolony. Cypis wynikły z krocza, rozprostowywał skrzypiący kościec i w porywie nostalgii, sprokurował sobie piszczącego towarzysza niedoli, Artura z Dewolaju, zwanego Srogim Dewotem. Tylko Anakija ze Zbukiem nigdzie nie było ani słychać, ani widać...

 ***

 Po niecnej ucieczce z Niecki Aldebarańskiej zubożone towarzystwo wędrowało dalej, połykając parseki - lecz zostawmy ich na chwilę, by zająć się Anakijem i jego Zbukiem. Zboczyli oni bowiem i poszli bokiem, równym krokiem, przed siebie, hen. Kluczyli dość długo by zmylić ewentualnych śledczych, gdyż chcieli odrobiny intymności. Udało im się to w końcu na zboczu osowiałego manowca; przykucnęli chyłkiem i dalejże grzeszyć a sromotę okrutną wyczyniać. Jako że stanowili ze sobą jedno - Anakij był Zbukiem, a Zbuk Anakijem - samogwałcili się nawzajem, a masturbacyję wyczyniali. Onanizowali się milczkiem, dysząc jeno z sapem, albo sapali z dyszy - fakt, dysza aż dymiła, zaś dusza krwawiła. Sami jedni, samotni we dwoje, jak ja ze swoją ręką, stanowili jedność w inności, sami o sobie stanowili w swej samotności bliźniaczej - lecz każdy z nich inaczej. Zbuk anakijny lub Anakij zbuczony, każdy z nich w jedno, pępowiną złączony; niby syjamskie bliźnięta, co zamknęły swe jaźnie w jednym ciele - gwałcili się nawzajem - masturbacyjni przyjaciele.

 Trwałoby to, sam nie wiem jak długo, lecz wiadomo, trza w końcu wnieść coś bardziej konstruktywnego w tę opowieść byle jaką. Przemyślawszy zatem wszelkie Za, a nawet Przeciw, postanowiłem zakłócić czynności nierządne - Anatolijno-Zbuczone - nasiębiernym napływem groźnych pancerniaków z podwórka. Pokryci oni byli lśniącymi pancerzykami w skorupkach i zacierali groźnie skrzypiące żuwaczki aż dostali sraczki. Sraczka nie sraczka, kupa nie kupa, jeśli kupa nie śmierdzi, to do dupy z taką kupą, bowiem nasi pancerni - czterej z burą suką, wydalili coś, co nie śmierdziało wcale. Skrzypieli na manowcu i wydalali, wydalinę pancerną, wcale nie mizerną, w kształcie ogórkowym - pancerni podwórkowi (job w materiu).

 Nasi dwaj przyjaciele, Zboczy Anatolij plus konewka, zawstydzenie nieco, pąsem rumianym pokryci, schowali się za rumiankiem i dalejże popatrywać, kuda to wypizdi z takowo raja. Tymczasem, zielona, ogórkowa gleja (nie mylić z Gleją z Oregano, bo jej tutaj przecież nie ma, och nie, nie, nie) rozlała się zgniłym rzygiem (ogórek nazbyt ukiszony pewnikiem był) po manowcach owczych (tych osowiałych!). Tym razem coś jednak poczuliśmy - ja, czyli narrator (Bóg tego opowiadania z morałem) i Anatolijny Zbuk bez konewki. Smrodek był niewielki, zetlały - taki cuszek mały - ni to majeranek, ni pies, ni wydra, ni kapucyn obły (endemiczny gatunek trutnia tutejszego) jednak wiercił nozdrza i prowokował do kichających salw ze smarkiem plus ewentualnie z kozą pod kozetką (a nie, kozetki nie było).

 Nasi bohaterowie z konewką, salwowali się więc ucieczką, w odgłosach salw i salutów, w skrzypieniu żuwaczek, po kolana w rzece z glutów.

Liczba ocen: 0
50%
0%
25%
50%
75%
100%
© Copyright - wszystkie prawa zastrzeżone.
Autor: @nuncjusz
Kategoria: fantastyka

Liczba wejść: 3

Opis:
Dodano: 2020-05-12 17:57:21
Komentarze.
~alka666 3 m.
Nigdy nie czułam zapachu rocznego bigosu, bo żadna porcja tak długo się u mnie nie uchowała

"na peregrynacje aphelium" - nie wiem, czy dobrze zrozumiałam; chodzi o wędrówkę do miejsca najdalej oddalonego od słońca, znajdującego się na orbicie eliptycznej ciała poruszającego się wokół słońca? Czy coś pokręciłam?

Odlotowe sci-fi
Odpowiedz
@nuncjusz 3 m.
alka666 tu jest tak wszystko pokręcone, że nie zdołasz już bardziej tego pokręcić
Terminologii pseudo fachowej, używałem tylko dla nadania kolorytu, a nie, że to ma jakikolwiek sens
a jeśli nawet ma, to jest to czysty przypadek
Odpowiedz
~alka666 3 m.
A to spoko

Podoba mi się takie okręcenie
Odpowiedz
~alka666 3 m.
*pokręcenie
Odpowiedz
Podoba mi się, jakby pisał to scenarzysta od ,,Kiepskich". Równie zakręcone i swojskie.
Odpowiedz
*Ritha 2 m.
Pamiętam, świetne
Odpowiedz
@nuncjusz 2 m.
Ritha eee takie se
Odpowiedz
*Ritha 2 m.
nuncjusz włanie, ze fajne! lekkie i mega zabawne
Odpowiedz

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin