Transformers Nocą

Żyłka myśliwska

 Świat bez smoków wydaje się absurdalnie przewidywalny, miałki i gnuśniejący. Taki rozleniwiony kocur, który cały dzień śpi, a nocą jedno oko otwiera, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku i obraca się na drugi bok, żeby dokończyć to, co wcześnie rano zaczął. I spróbuj tu dziecku wytłumaczyć, że smoki to jakiś archaik wściekły i teraz zamiast smoków są telewizory, gry komputerowe i audiobuki aktorskimi głosami rozsiewające resztki fantazji za grosz. Nie da się, bo po siedemset pięćdziesiątym trzecim „dlaczego” mijam z wielkim pośpiechem stan dzisiejszej wiedzy na temat kwantów, rozmiaru wszechświata w wersjach makro i mikro, a smoków wciąż nie widać i powoli wraca do mnie pierwotne, pierworodne pytanie:

 

 - DLACZEGO?

 

 Pięćset siedemdziesiąte czwarte „dlaczego” powoduje, że sierść na łbie pokrywa mi się nalotem łupieżu, a przypalony mózg zaczyna dopominać się chłodzenia, względnie farmakologicznego wsparcia środkami legalnie odurzającymi – z grubsza C2H5OH +H2O, gdyż bezwodna postać mogłaby bezpowrotnie doprowadzić nadwyrężony mózg na skraj autodestrukcji. A smoków jak nie było, tak nie ma. Ani w wersjach kieszonkowych, przelotnych, ulotnych, zdegenerowanych, czy podejrzanie trudnodostępnych, ani w wersjach do samodzielnego rozmnażania.

 

 Zaczynam podejrzewać, że dawno temu smoki usłyszały pytanie „dlaczego?” po raz pięćset siedemdziesiąty piąty w jednym szybkostrzelnym cyklu, skryły się poza granicami pojmowania i obecnie tylko piękne panie rozmarzone dzieciństwem pełnym zapytań beztroskich potrafią reaktywować mitologię w treściach sprzedających się w takich ilościach, że te książkowe smoki całkowicie wyparły naturalne wypełniając niszę ewolucyjną.

 

 Dla bezpieczeństwa postanowiłem zaimportować jakiegoś, niechby chuderlawego i z jednym tylko okiem, żeby był i nie dopuścił do pięćset siedemdziesiątej szóstej próby podwieszenia pytajnika za trzysylabowcem, na który dostałem już alergii objawiającej się zmarszczkami, cellulitem, żylakami, czarną ospą, trądem i męskim równoważnikiem upojnego okresu. Reanimacja, fryzjer, libacja, wstrząs autoerotyczny i dwa lata wakacji w miejscu udostępnionym światu przez pana Verne’a jako sanatorium to absolutne minimum, aby przywrócić spokój mojej ignorancji.

 

 Obłożyłem się makulaturą i studiowałem plotki na temat pokątnego handlu, szukałem czarnorynkowej giełdy smoków, żeby się nie sfrajerować i nie przepłacić za egzemplarz wybrakowany i bez gwarancji. Jest takie miasto, gdzie budynki przypominają otwieracze do butelek, bo tamtędy podobno przelatują smoki – nie takie duże, ale malutkie – smoczki może byłoby lepiej powiedzieć, żeby być precyzyjnym. Może zminiaturyzowały pod wpływem japońskiej myśli technicznej, a może ekologiczny wątek wplątał się w genealogię olbrzymów, choć najprawdopodobniej, to dieta sprawiła, że są teraz przeźroczyste i trudno je dostrzec okiem pozbawionym narzędzi zmieniających percepcję w czytelny obraz. Tak to jest kiedy żre się bambus z ryżem i popija wodą. Zamiast jak na smoka przystało baraninkę na ostro i antałek przedniego wina w kolorze żywej krwi.

 

 Nic to. Podziemna giełda zeszła do głębokiego podziemia i ukrywa się przede mną jak jakaś dżdżownica, więc postanowiłem pokłusować odrobinę i sprowadzić sobie takiego, który w te okienka trafia i nie narusza elementów konstrukcyjnych budynku, bo to niebagatelna zaleta. Zapisałem się na kurs ujeżdżania koni, żeby po odłowie wrócić rączo nie zważając na granice – dziki smok, to nie krowa i paszportu zapewne nie posiada, a takie machlojki jak kwarantanna, embarga, kontrola ekologiczna, sanepid, LOP, KGB i inne instytucje pilnujące obecnego ładu społecznego nie sprzyjają (jak sądzę) inicjatywom zmierzającym do udomowienia czegoś, co zamiast loga firmowego ma odbyt i mordę, z której ciężką czkawką potrafią wylatywać ogniste kartacze ignorując zupełnie ustawy o posiadaniu broni białej, palnej, powtarzalnej, biologicznej, chemicznej, fizycznej, czy jakiejkolwiek innej. W tym przypadku broń ponoć jest przeźroczysta, a jej sympatie, czy antypatie na razie nie zostały doświadczalnie przetestowane.

 

 Ogródek wyposażyłem w budę z międzynarodowym lotniskiem i strefą wolnocłową na dachu, trzynastoma łazienkami, kuchnią all inclusive, apartamentami powyżej okolicznych, mocno już oswojonych cumulusów (niektóre mają już swoich adoratorów i są pieszczone przez swoich kochanków, kiedy świat śpi) i schronem przeciwatomowym wersji Bodyguard 2K18+. Oczyściłem tereny przyległe z napowietrznych sieci energetycznych, drzewa pozbawiłem piskląt, żeby nie postarzały się przedwcześnie, gdy rzucą okiem na kolosa, albo z zazdrości nie dostały histerii, kiedy zobaczą jak się pasie smoka i co z tego wyniknie. Bo taki wróbelek, choćby żarł całą wieczność, to w najlepszym razie osiągnie rozmiar pieprzyka na smoczym nosie. Siodło mogłem przymierzyć tylko jednym końcem – tym, który pasować miał do mojego odwłoka, bo smoczego chwilowo nie miałem. Literaturze nie chciałem zanadto ufać, bo to pewnie jest tak, jak z rybami, które rosną w czasoprzestrzeni wraz z odległością od wody i wędek. Na wszelki wypadek przytroczyłem gumy od ekspandera, srebrną taśmę marki McGyver, kłąb sznura od snopowiązałki i szesnaście łokci gumy od majtek (w tym jeden na wypadek awarii zwieraczy, gdyby się okazało, że ujeżdżam afrykańskiego bawoła rocznik dwa tysiące trzynasty, któremu jądra spuchły od chęci kopulacji, a zamiast spełnienia doczekał się stada os żerujących na drgającym spazmatycznie narządzie).

 

 Byłem gotów. Dopiero na miejscu przyznałem się, że zakupiłem również kontener siatki leśnej, sieci rybackie, siatki na motyle, siatkę do siatkówki i rakietki do badmintona. Kiedy wiedzy brakuje, trzeba wspierać się domniemaniem i miałem rupieciarnię, którą sześć tirów właśnie wiozło ciemną nocą pomimo zakazów pod starannie wybrany, niczym od pozostałych się nie różniący budynek z dziurskiem na smoki. Z otwieraczem, w którym zamiast kapsla miał się pojawić smok, smoczek, lub smoczysko płci dowolnej – nie jestem ani rasistą, ani szowinistą, więc detale wyposażenia zwierzątka były mi doskonale obojętne. Jednak imię Kapsel wydało mi się jak najbardziej na miejscu i adoptowany, odłowiony egzemplarz już nie jest anonimowy, choć wciąż jeszcze nieschwytany.

 

 Z pajęczą cierpliwością rozsnułem zasadzkę w otworze tak chętnie wykorzystywanym przez smoki (parkur, czy kie licho?), siadłem na zadzie czekając na przelot okazu. Uzbroiłem się w opakowanie wysokoprocentowej chemii, żeby nie ulec skażeniu, gdy będę siodłał bydlątko, a poza tym poprawiacz nastroju miał za zadanie umilić mi czaty. Żeby czas nie był straconym, pajęczym wzorem zająłem się wyplataniem. Wiklina trochę szeleści i gotowa byłaby spłoszyć meritum mojego tu pobytu, więc zająłem się wyplataniem z wełny merynosów jakichś sweterków, czapek dla dzieci w wieku wczesnoprzedszkolnym i szalików na kilometry bieżące.

 

 Po merynosach przyszła pora na wielbłądy, lamy, dalmatyńczyki, krety i z braku materiału przerzuciłem się na produkcję łapaczy snów z wykorzystaniem piór gatunków zagrożonych. Zagrożenie owych gatunków było zagrożeniem fundowanym sobie osobiście w obrębie gatunku. Ptaszyska skubały własne kupry tak zapamiętale, że nie przerywając lotu potrafiły się rozebrać do bezwstydu, a kiedy traciły lotność szybowały wprost do wok’ów, aby zapewnić esencjonalną treść różnokolorowej botanice poszarpanej na strzępki, żeby sprawiała wrażenie bogactwa.

 

 Okazy albo się wyroiły, albo czekały na okres lęgowy gdzieś w Pirenejach, czy w Arktyce, bo nie było ani jednego. Chińskie dzwonki milczały zaciekle od tak dawna, że może już zapomniały, jak się wydaje dźwięki, kiedy trącona szponem smoczym sieć wypełni się pożądanym egzemplarzem. Siodło smarowałem i pucowałem wielokrotnie, żeby nie urazić tego, któremu na grzbiet zamierzałem je wsadzić, bo brudziło się nieustannie. Mieliłem w zębach przekleństwa, a siodło starzało się szybciej ode mnie. Z resztek wielbłądziej wełny uplotłem mu nawet kocyk, żeby je przykrywać, ale gdzie tam! – nie pomogło nic. Miałem wrażenie, że zamiast mnie na siodło wsiada smród i pylica. Metale rzadkie i gęste, ciężkie i toksyczne. Cały Mendelejew osiadał, jakby chciał na przejażdżkę się wybrać. Ja zresztą też byłem osiadły i powoli zacząłem osiągać spokój i niewzruszoność buddyjską. Kształty zresztą również, ponieważ dla niektórych gatunków zagrożonych zagrożeniem byłem ja z moim niezmordowanym apetytem.

 

 Kalendarz wypiął się na mnie ze trzy razy zanim się poddałem. Teraz już tylko trwam i czekam roku przestępnego, chińskiego roku smoka, albo czegokolwiek, co pozwoli mi z godnością opuścić pokład i powrócić do macierzy, za swoim przewodem. Poniżej uwijały się transporty floty kontenerowej rozwożące do strefy Szengen produkty naturalne made in JA po pięć euro sztuka. Aż przyszedł taki dzień, że azjatycki urząd skarbowy (adres nieznany, bo skrył się w szlaczkach, ale pieczęć jest czerwona i wygląda morderczo) zainteresował się moją działalnością, czy też tu, na górze, jej brakiem i postanowił za pomocą ideogramów nastraszyć mnie sądem wiekuistym i gołąbkiem w lukrze, względnie szarańczą z rodzynkami. Namówiłem swoje zasiedziałe członki do próby wykonania czynności zwanej schodzeniem z góry. Założyłem siodło na plecy i westchnąłem. Miałem na nim siedzieć, a nie być ubrany w nie. Wszystko na opak. I znikąd pomocy. Schodziłem jak jakiś zewłok nieszczęsny, jak zombie, albo inna karykatura życia, a strój dopełniający kowbojskiego konika ozdabiał mnie grawerowaną w motywy arabskie skórą pokrytą patyną nieudanego polowania. Kroki grały żałobnego marsza, tylko flotylla tirów święciła sukces, gdyż udało się przeciągnąć lokalny PKB na dodatnią stronę bilansu, zwalczyć głód w siedmiu najbiedniejszych okręgach i zafundować obiad dla jakiegoś miliarda sztuk azjatyckiego planktonu. Tylko smoka ani na wzór…

 

 Musiałem chyba na głos powiedzieć, bo podszedł do mnie pan, który na moją cześć usiłował zaokrąglić skośne oczy i uczył własne usta układać się w słowa zrozumiałe dla mnie, i nie mające nic wspólnego kwadratową architekturą tutejszych literowych obrazków.

 

 - widzę, że SMOG pana dopadł. To niebezpieczne zajęcie. Dobrze, że pana nie przytłoczył, bo potrafi dopiec nieźle. Na pana miejscu wyszorowałbym się i to tak z miesiąc non stop. Wy europejczycy, to jesteście strasznie dziwni – tyle czasu siedzieć w smoczym okienku i Smoga nie zauważyć… Pan to lubi? Wdycha zamiast kokainy, czy haszyszu?

Liczba ocen: 1
75%
0%
25%
50%
75%
100%
© Copyright - wszystkie prawa zastrzeżone.
Autor: ~oko
Kategoria: fantastyka
Opis: dumnie brzmi, kiedy jednak smok/g wygląda przez szpary, to chyba MUSI być fantastyka, bo przecież gatunek zagrożony wyginięciem, albo już wyginięty... wygubiony? ech! zagubiłem się. fantastyczny w każdym razie.
Dodano: 2020-07-30 08:43:45
Komentarze.
~alka666 4 d.
z dużym wykopem
"Tak to jest kiedy żre się bambus z ryżem i popija wodą. Zamiast jak na smoka przystało baraninkę na ostro i antałek przedniego wina w kolorze żywej krwi" - to mi się bardzo spodobało!

Te robótki ręczne z wełny - uśmiałam się do łez

Świetne! Podoba mi się bardzo! Uśmiałam się w wielu miejscach.

Odpowiedz
~oko 4 d.
alka666
miało być wesołe. a skoro udało się, to sukces pełen. z robótkami, to troszeczkę się bałem, bo wprawy kompletnie nie mam...
Odpowiedz
~alka666 4 d.
oko sweterki wyszły perfekt 😉
Zakończenie też świetne. Ten smok(g) bardzo mi się spodobał.
Ciekawie musiał wyglądać ogródek z tak wielką budowlą 😄
Odpowiedz
~oko 4 d.
alka666
a co? w Poznaniu nie ma? nie pamiętam, jaki to kawałek - Franowo, albo Antoninek... domy całoroczne na ogródkach działkowych... na pewno nikt ich nie zburzył
Odpowiedz
~alka666 4 d.
oko znam tylko ogródki działkowe z Łazarza, ale one już nie istnieją. Mieszkałam w kamienicy czynszowej, nie mieliśmy ogródka, tylko sąsiad czasami zabierał wszystkie dzieciaki z kamienicy do ogródka z agrestem, porzeczkami i altanką na narzędzia ogrodnicze
Odpowiedz
~Aja 3 d.
No, smok - moja ulubiona postać - i takie rozczarowanie. Ech...
Lubię to opowiadanie - bo najwyraźniej nie mam nic przeciwko temu, kiedy autor bawi się ze mną w ciuciubabkę. Poległam.

Odpowiedz
~oko 3 d.
Aja
taki lekko oszukany smoczek. zakurzony. za to niezwykle toksyczny! żeby mi nie było, że owieczka cicha i bezwonna.
Odpowiedz
~Aja 3 d.
oko smoczek oszukany a ze mnie durak przy okazji.
Ale wybaczam Ci to, bo napisane świetnie.
Odpowiedz
~oko 3 d.
Aja
widać za krótki jestem na złapanie prawdziwego egzemplarza.
Odpowiedz

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin