Zostaw Ławka w ogródku

Lśnienie wśród chmur

 upuściłam życie

 tyle razy jak szklankę

 o posadzkę

 w drobny mak rozbiłam

 by wybierać na kolanach

 serce

 z odłamków potłuczonych czasów

 nagle przyszedłeś otworzyłeś okna

 wystarczyło

 by znaleźć dom

 w twoich dłoniach

 

 

Liczba ocen: 1
75%
0%
25%
50%
75%
100%
© Copyright - wszystkie prawa zastrzeżone.
Autor: ~Aja
Kategoria: poezja

Liczba wejść: 21

Opis:

Dodano: 2020-08-07 12:04:29
Komentarze.
~Pasja 1 m.
Najpiękniej jest poskładać to co się poobijało. Wtedy czujemy wartość straty. Pozdrawiam cieplutko
Odpowiedz
~Aja 1 m.
Pasja to prawda. Jeśli się da poskładać.
Odpowiedz
~oko 1 m.
dom w dłoniach... niewielki, ale pewnie bardzo przytulny.
Odpowiedz
~Aja 1 m.
oko niewielki? Myślę, że mimo wszystko nie rozmiar się liczy Kiedy się ma taki dom nie trzeba nc więcej.
Odpowiedz
~Maurycy 1 m.
Czasem kiedy rozpaczamy nad stratą ukochanej „szklanki” nawet nie przejdzie nam przez myśl, że moglibyśmy przełknąć coś z innego naczynia...
Strata jest wpisana w ludzką egzystencję, grunt to umieć, znaleźć siłę, aby się z niej otrząsnąć,

Bardzo ciekawy utwór!
Odpowiedz
~Aja 1 m.
Maurycy jest takie powiedzenie, z którym się nie zgadzam - co cię nie zabije to cię wzmocni. Oczywiście każde doświadczenie - zwłaszcza takie które rozbija w pył - jest nową składową charakteru. Czasem jednak cena jaką się płaci za te rysy jest zbyt wysoka. Każda rozbita szklanka da się posklejać ale z czasem jest coraz mniej szczelna.
Dziękuję, że do mnie zajrzałeś.
Odpowiedz
~baumer 1 m.
z dużym wykopem
piękny wiersz
Odpowiedz
~Aja 1 m.
baumer bardzo dziękuję, że zajrzałeś i zostawiłeś miły ślad.
Odpowiedz

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin