Między zerem a jedynką Pragnienia całowane ciszą

Którędy do ciebie?

 nitka po nitce

 wypruwam z tkaniny

 serca

 potrzebę zbyt dużą

 ale zamiast maleć

 wciąż rośnie

 więc knebluję jej usta

 by zamilkła

 szukam w schowku

 pamięci

 smaku twoich ramion

 choć jesteś

 tak blisko

 odległy

 tęsknię

Liczba ocen: 0
50%
0%
25%
50%
75%
100%
© Copyright - wszystkie prawa zastrzeżone.
Autor: ~Aja
Kategoria: poezja

Liczba wejść: 19

Opis:

Dodano: 2020-09-01 09:13:06
Komentarze.
~oko 19 d.
tęsknota szybciej niż mole wygryzie dziury w sercu.
Odpowiedz
~Aja 18 d.
oko czasem się tęskni będąc najbliżej.
Na dziury w sercu polecam plasterek z ramion najbliższej osoby.
Odpowiedz
*Canulas 19 d.
No na to wygląda, że tęsknota. Zawsze czuję się nieco oszukany, kiedy zbyt łatwo widzę trzon, clue tekstu. Wtedy zaczynam dość paradoksalnie uważać, że to moja pomyłka i daję się zwieść pozorom. Tak więc przez to, że nie wierzę w łatwe zwycięstwa, odrzucam ideę brzytwy Ockhmana i szukam dalej. Wtedy nie trudno o nadinterpretację i popisywanie się w upajaniu własnych słów. Tak więc poprzestanę tym razem z kombinowaniem. Widzę powierzchnię, a jest nią dla mnie cierpiący rodzaj tęsknoty. Tęsknoty za kimś, kto odszedł w kontekście śmierci, nie odejścia "se-pójścia". Wszystko dlatego, że tu tęsknota nie jest (no dobra, bez pewników: nie wydaje się być) stymulowana żarem czy namiętnością, a prędzej umysłową i ponowną celebracją wspólnie przeżytych chwil.
No i tyle mam. Czyli - jak zwykle...
Odpowiedz
~Aja 18 d.
Canulas lubię Twoje interpretacje i chęć szukania. "Se-pójście" czy kontekst śmierci to warianty możliwe, prawdopodobne. Nie zawsze jest najważniejsze co napisał autor, równie ważne jest co przeczytał czytelnik. I tego się trzymajmy.
Dziękuję żeś zawędrował tutaj.
Odpowiedz

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin