online:
Liczba użytkowników online w ciągu ostatnich 10 min.
jasno
w sieci
<
W jeżynowym
>

Ptakowie niebiescy. Tryptyk z lotu ptaka do stóp

  Jerzyk to ptak, który nie radzi sobie ze startowaniem do lotu z powierzchni ziemi, powierzchni poziomych.

 Wiersz jest o jerzyku, który upadł na ziemię. Jerzyki to najszybsze ptaki w locie prostym, bez nurkowania. Z pokroju przypominają jaskółki. Podobnie zagięte do tyłu skrzydełka. Jednak ubarwienie jest inne. Nie są biało czarne. Przystosowane do szybkich lotów i bezustannego przebywania w powietrzu. W locie się karmią, potrafią w locie spać, a nawet kopulować. Utrzymują się na pionowych powierzchniach, podczas kiedy opadną na ziemię, to trudno im wystartować. Potrzebują wtedy pomocy.

 

 

 

 

 zwinąłbym się w sobie z czasem

 i z tymże odzyskiwał barwy

 dotąd niewidzialny

 pigmentem z krwawiącego palca

 może stopy

 namalowałbym niewidoczny obraz

 krajobraz

 

 po cóż komu taki?

 zwykle uciekają pędzą pod powiekami

 kiedy płyną nierównomiernie

 im wolniej tym dalej

 zaprzeczamy powiadamy że tylko jesteśmy

 w nieplanowanej podróży

 

 bez bagaży listów gdy

 one wyżerają się kwasem

 cytrynkowym lub inszym

 niezbyt złośliwym

 składnikiem milczenia obecności

 w osobliwości

 sympatycznego atramentu

 

 *

 

 cześć wam

 na imię mam jerzyk

 cierpię bowiem boli mnie coś czego nie widzę

 i nie mogę się oprzeć na tym

 na chodniku na grzbiecie sam nie wstanę

 nadbiegają

 postronne kobiety... ujmą

 skierują

 

 jeszcze pośmigam z jaskółkami

 w pogoni za adekwatną porą roku

 teraz akurat na chodniku próbuję

 obrócić się z grzbietu i wystartować

 nieco bezradny tej wiosny

 

 furkocę doskonałymi skrzydełkami

 na chodniku

 wygiętymi w łuk

 a przecież to ja żywię się ciałami

 niebieskimi

 bywa czasem że i owadami

 

 *

 

 polując

 na gwiazdy w bezkresie

 z lotu ptaka

 spoglądam czasem

 właśnie upadłem u twoich stóp

 obróć mnie abym znów uleciał

 dla przyszłych margaretek

 dla majowych bzów

 do lata

 _

1754 zzs

Liczba ocen: 0
50%
0%
25%
50%
75%
100%
© Copyright - wszystkie prawa zastrzeżone.
Autor: ~Alchemik
Kategoria: poezja

Liczba wejść: 36

Opis:

Wiersz jest o jerzyku, który upadł na ziemię. Jerzyki to najszybsze ptaki w locie prostym, bez nurkowania. Z pokroju przypominają jaskółki. Podobnie zagięte do tyłu skrzydełka. Jednak ubarwienie jest inne. Nie są biało czarne. Przystosowane do szybkich lotów i bezustannego przebywania w powietrzu. W locie się karmią, potrafią w locie spać, a nawet kopulować. Utrzymują się na pionowych powierzchniach, podczas kiedy opadną na ziemię, to trudno im wystartować. Potrzebują wtedy pomocy.

Mój wiersz w dużej mierze odnosi się do takiego metaforycznego jerzyka. Chociaż, właściwie, niedawno sam znajdowałem się w podobnej sytuacji.

Podobno jerzyki to najskuteczniejsza broń na komary i muszki.

Istnieje kilka sposobów udomowienia jerzyków blisko swojej miejscówki

Gniazdo powinno przypominać wyłom w murze z kawałkiem pionowej powierzchni, której czepiają się te niezwykłe ptaki.

Oczyszczają okolice od natrętnych owadów niemal w mig. Gniazda potrzebne są jerzykom, jedynie, do szybkiego wychowania potomstwa i chwili odpoczynku, zanim na zimę, długą, pokrętną trasą, odlecą do Afryki.

Lubię jerzyki nie tylko z racji nazwy, która jest też moim imieniem.

Dodano: 2021-03-23 22:17:05
Komentarze.
fb-t3kstura TW-t3kstura

Strona Główna  ·  Forum  ·  Pomoc  ·  Kontakt  ·  Regulamin

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.